Όταν η καθημερινότητα γίνεται τόσο δυνατή, που σκεπάζει τη δική σου φωνή;
Η ζωή σήμερα τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.Κυνηγάμε προθεσμίες, στόχους, υποχρεώσεις, προσπαθώντας διαρκώς να είμαστε αποδοτικοί και “αρκετοί”.Μέσα σε αυτή την ατελείωτη φασαρία… κάτι χάνεται.
Εσύ.
Η σιωπή πίσω από τη δράση
Μπορεί να γεμίζεις τις μέρες σου με ήχους, ειδοποιήσεις, συναντήσεις και multitasking, αλλά εκεί, πίσω απ’ όλα αυτά, υπάρχει ένα κομμάτι σου που μένει αθόρυβο. Όχι γιατί δεν υπάρχει. Αλλά γιατί δεν του δίνεις χώρο να μιλήσει.Το σώμα κουράζεται, αλλά συνεχίζει να “εκτελεί”.
Το μυαλό σχεδιάζει, οργανώνει, ελέγχει, αλλά δεν παύει ποτέ.
Η καρδιά ζητά μια παύση, μια ματιά κατανόησης, ένα απλό “πώς είσαι;”, μα ποιος σταματά για να ρωτήσει;
Η ερώτηση που ξεχάσαμε να κάνουμε
Ανάμεσα στα “πρέπει”, στα “πρόσεχε”, στα “κάνε λίγο ακόμα”, έχουμε ξεχάσει να ρωτάμε τον εαυτό μας:
Πώς είμαι;
Τι έχω ανάγκη;
Τι μου λείπει, στ’ αλήθεια;
Βρες το δρόμο της επιστροφής σε σένα.
Μην αφήνεις τη φασαρία της εποχής να σκεπάσει τη φωνή σου.Κάνε λίγο χώρο – έστω και για λίγα λεπτά – για να σε ακούσεις.
Όχι σαν ρόλο, όχι σαν “χρήσιμη” παρουσία, αλλά σαν ολόκληρο άνθρωπο.Ίσως εκεί να σε βρεις ξανά.Εκεί που σε άφησες τελευταία φορά που είπες “δεν έχω χρόνο”.
