Όταν η σιωπή του καλοκαιριού γίνεται καθρέφτης της ψυχής μας
Υπάρχουν καλοκαίρια που σε λυτρώνουν.
Και καλοκαίρια που σε ξεγυμνώνουν.
Όταν όλα ησυχάζουν – η δουλειά, οι υποχρεώσεις, τα “πρέπει” – τότε αρχίζει μια άλλη βουή. Όχι εξωτερική, αλλά εσωτερική. Πολλοί μπαίνουν στις διακοπές με στόχο την ξεκούραση… Μα πώς να ξεκουραστείς όταν κουβαλάς μαζί σου όλα όσα δεν ειπώθηκαν; Όταν δεν έχεις σταθεί, ούτε για λίγο, στο κενό.
Το «κενό» του καλοκαιριού δεν είναι αδράνεια – είναι καθρέφτης
Μέσα στη σιωπή του Ιουλίου, όσα δεν είχαμε χρόνο να ακούσουμε όλο τον χρόνο, αρχίζουν να φωνάζουν:
- “Είσαι χαρούμενη ή απλώς λιγότερο αγχωμένη;”
- “Ζεις ή περιμένεις το επόμενο βήμα να σε λυτρώσει;”
- “Σε ποιον έδωσες τόσο χώρο που ξεχάστηκες;”
Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο μια περίοδος διακοπών. Είναι μια πύλη αυτογνωσίας. Δεν μας προσκαλεί μόνο σε νησιά – μας προσκαλεί μέσα μας.
Όσα αναδύονται όταν σταματά ο θόρυβος
Μέσα σε αυτή τη σιωπή αναδύονται:
- Σκέψεις που διώξαμε με τη δουλειά
- Συναισθήματα που σκεπάσαμε με φροντίδα για τους άλλους
- Ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν ποτέ, γιατί δεν τολμήσαμε να τα κάνουμε
Αν σε αγγίξει η μελαγχολία, μην τρομάξεις
Αν σε πιάσει μελαγχολία φέτος τον Ιούλιο, μην τη φοβηθείς. Είναι δείγμα ζωής.
Αν βαρεθείς, μην το καλύψεις με δράση. Η βαρεμάρα πολλές φορές κρύβει αλήθειες.
Κι αν νιώσεις πως «δεν έχεις τίποτα να κάνεις», ρώτα τον εαυτό σου:
Μήπως τώρα είναι η στιγμή να μάθεις ποια είσαι όταν δεν κάνεις τίποτα;
Γιατί μόνο ό,τι αντέχει τη σιωπή είναι δικό σου.
Τα υπόλοιπα… ήταν ρολοί.
